تنبلی چشم
واژه پزشکی تنبلی چشم با نام “آمبلیوپیا” هم شناخته شده است.
آمبلیوپیا زمانی که مغز روی یک چشم تمرکز دارد، اغلب به خاطر ضعف دیداری چشم دیگر.
در نهایت، مغز ممکن است سیگنال هایی را از این ضعف رد کند، که به تنبلی چشم ختم می گردد.
این بیماری منجر به مشکل بینایی و از دست دادن عمق دیداری می شود.
چشمی که دچار چنین عارضه ای می شود، ضرورتا به نظر متفاوت نمی رسد، با اینکه تفاوت اصلی درد جهت آن هاست.
این بیماری معمولا تنها روی یکی از چشم ها اثر دارد، اما تحت یکسری شرایط خاص، بینایی دو چشم تحت تاثیر قرار می گیرد.
این شرایط معمولا در کودکان رخ می دهد.
علائم تنبلی چشم چیست؟
آمبلیوپیا ممکن است تشخیصش تا زمانی که شدیدتر شود، سختب اشد. علائم زودرس آن می تواند شامل موارد زیر باشد :
- برخورد به اشیا از یک سمت
- یک چشم که به سمت داخل یا بیرون سرگردان است
- چشم هایی که به نظر می رسد با هم کار نمی کنند
- ضعف در نگاه عمیق
- دوبینی
چه عواملی باعث بروز تنبلی چشم می شود؟
آمبلیوپیا با مشکلات رشد در مغز مرتبط است. در چنین مواردی، مسیر عصبی در مغز به این شکل است که بینایی به درستی عمل نمی کند.
این عملکرد نامنساب چشم ها زمانیست که چشم ها به اندازه یکسان دریافتی نداشته باشند.
عوامل بسیاری هست که باعث بروز این شرایط می شود، از جمله این موارد :
- استرابیسموس یا لوچی چشم به طور مداوم، یا برگشت یک چشم
- ژنتیک، یا سابقه خانوادگی آمبلیوپیا
- سطح متفاوت بینایی در هر کدام از چشم ها
- آسیب یکی از چشم ها به خاطر تروما
- کمبود ویتامین A
- اسکار یا زخم قرنیه
- جراحی چشم
- اختلال بینایی، مثل نزدیک بینی، دوربینی یا آستیگمات
- آب سیاه، که باعث فشار چشم می شود و مشکلاتی در بینایی ایجاد می کند و در نهایت باعث نابینایی می شود.